Stephanie Bos: “Laten we samen ‘stilstaan’ bij het feit dat kunnen lopen niet altijd vanzelfsprekend is”

Acht jaar geleden is mijn moeder overvallen door een incomplete dwarslaesie. Zomaar vanuit het niets! Verlamde benen waren het gevolg. Gelukkig is er, na veel revalidatie, wel sprake van licht herstel. Ze kan nu een kleine 200 meter lopen, maar dat voelt voor haar als een marathon.

“Zestien jaar was ik toen het gebeurde en samen met mijn broertje van 15, heb ik toen de zorg voor mijn zusje van vijf op me genomen. De eerste weken en maanden waren erg moeilijk maar gelukkig kregen we veel hulp van familie, buren én de leerkrachten op school. We konden altijd wel bij iemand terecht met ons verhaal en dat was heel fijn.

Toen het ietsje beter ging met mama en ze naar revalidatiecentrum het Roessingh mocht, bezocht ik haar heel vaak. Ik mocht altijd mee naar haar trainingen en na afloop gingen we daar dan vaak samen eten. Vanaf het begin af aan was mama heel positief en sterk. Ze vocht als een echte leeuwin om van alles te leren zodat ze weer mee kon draaien in ons gezin.

Samen shoppen
Ik heb deze tijd als héél heftig ervaren maar ik heb er ook heel veel van geleerd. Je kunt namelijk uit elke situatie iets positiefs halen én grenzen kun je verleggen. Samen met mijn moeder zocht ik steeds weer naar uitdagingen en probeerden we nieuwe dingen uit. Zo gingen we bijvoorbeeld samen met de trein naar Zwolle om te winkelen. Een mega spannend avontuur …. maar het ging heel goed samen en we hadden een superleuke dag.

Mams op de handbike en ik hardlopen
Ook kon mijn moeder alweer vrij snel autorijden, weliswaar met handgas (en rem), maar hierdoor was ze weer mobiel én meer zelfstandig. Ze ging weer mee naar gesprekken op school, hielp thuis weer mee met van alles en nog wat. Als ik ga hardlopen bijvoorbeeld, traint zij mee met haar handbike. Hoe leuk is dat?! Of samen een stuk wandelen en lekker kletsen, héérlijk. Eigenlijk is ze voor mij altijd dezelfde lieve mams gebleven.

Komende weekend, zondag 8 mei, organiseren mijn ouders het loopevent, Run 4 Charity. Wat Run 4 Charity zo bijzonder maakt? De finish haalt jou in, je haalt altijd de finish. Het is een loopevenement dat je hardlopend kunt doen, wandelend, met een rolstoel of wat voor loophulpmiddel dan ook! Meedoen is belangrijker dan winnen, Run 4 Charity is voor íédereen!

Lopen voor het goede doel
Het event heeft als doel om mensen in beweging te krijgen én geld op te halen voor Wings for Life. Een organisatie die zich inzet om behandelingen te realiseren voor mensen met een dwarslaesie. Dat kan zijn op het gebied van lopen maar je kunt bijvoorbeeld ook denken aan pijnbestrijding. Dat mijn moeder altijd pijn in haar lichaam heeft, vind ik heel erg. Ik weet dat het erbij hoort wanneer je schade in je ruggenmerg hebt opgelopen, er is weinig aan te doen. En juist daarom vind ik het zo belangrijk dat er meer geld komt voor onderzoek naar zenuwpijn.

Doe het voor mijn moeder!
Dus zorg dat je erbij bent, zondag 8 mei om 13.00 uur op de wielerbaan van recreatiepark het Hulsbeek in Oldenzaal. Doe het! Voor mijn moeder én alle andere mensen met een dwarsleasie. Laten we samen ‘stilstaan’ bij het feit dat kunnen lopen niet altijd vanzelfsprekend is, tijdens de Wings For Life World Run in Oldenzaal. Meer info vind je op: https://run4charity.nl/.”

Tot zondag!
Lieve groet, Stephanie Bos.