De triathlon van Leonie: “En daar staan mijn vrienden en familie met spandoeken. Dit is té gaaf!”

“Weet je wat ik nog wel een keertje wil doen? Een 1/8e triathlon! Leuk toch? Dit bedacht ik samen met twee vriendinnen in het voorjaar van 2020. En zo kwam het dat we ons inschreven voor de Ruthbeek Triathlon, d.d. 19 september 2021.

Een Trisuit gekocht, dat is een pak om in te zwemmen te fietsen en te lopen, én nieuwe hardloopschoenen aan laten meten. En zo begon ik op 3 maart 2020 met trainen.

Appeltje-eitje … of toch niet?
Zwemmen dat kan ik, dus hoeft niet echt getraind te worden. Fietsen … dat kan ik ook. Maar eh, dat hardlopen, dat wordt lastig. Ik ben GEEN hardloper. Maar wat moet, dat moet. Drie keer per week trainen en op naar de 5 km. En in kleine stapjes, onder goede begeleiding is dat gelukt.

“Ik bakte er hélémaal niks van!”

Naarmate het weer beter werd, bedacht ik mij om ook maar eens te gaan zwemmen. Op naar het Hulsbeek om 500 meter te gaan dobberen. Makkie, appeltje-eitje, dat stelt niet zoveel voor … maar 500 meter, dat is verder dan je denkt. Ik bakte er hélémaal niks van! Oh oh, daar moet dus ook nog op getraind worden.

Fietsen op een spinbike is prima te doen voor mij als instructeur van SportTime Oldenzaal maar buiten fietsen …. dat is toch echt andere koek. Op de mountainbike van mijn man twintig km gefietst en met veel gevloek en gescheld, kwam ik die fiets af. Er moet een racefiets komen want dit is niet te doen. Gelukkig via via een racefiets kunnen lenen. Op naar Denekamp, horloge van mijn man om en gaan met die banaan, trappen zo hard als ik kon. Ik kwam maar niet vooruit. Op mijn horloge zag ik dat ik 14 km per uur ging en een vriend (trainer/coach) had mij verteld dat ik toch minimaal 26 km per uur op de fietsen zou moeten kunnen halen.

Het hele weekend was ik chagrijnig, omdat ik slechts tien km had gefietst in 40 min. Zegt mijn vriendin, “Maar waar ben je naartoe gefietst dan?” Naar Denekamp! “Maar dat is toch geen tien km?” Oh nee, je hebt gelijk. Even kijken wat er niet klopt… Blijkt dat ik naar de miles keek, i.p.v. de kilometers. Lekker blond!!!

Een boze fysio …
Hieronder het wekelijkse trainingsschema dat ik volgde op weg naar de triathlon, althans zo was het plan …
Maandag: zwemmen en 5 km hardlopen of 20 km fietsen
Dinsdag: volleybal
Woensdag: hardlopen
Donderdag: 1 uur spinningles geven
Vrijdag: hardlopen
Zaterdag: rust
Zondag: spinningles geven

Mijn thuisfront maar ook de fysiotherapeut werd hier niet blij van. De laatste heeft, met een rode stift, één en ander geschrapt. Oké, met de helft minder moet het dus ook lukken. Rust heb je blijkbaar nodig. En stiekem weet ik dat heel goed maar toch zei mijn hoofd dat ik meer en harder moest trainen.

In de Spaanse zon …
Op vakantie met 30 graden in de zon, moet er doorgetraind worden. Lekker gezwommen en gelopen, om de dag. Voor het eerst in een vakantie door gesport en dat beviel super. En verder:
* 3 weken voor 19 september geen alcohol
* 1 week voor 19 september parcours verkennen
* 4 dagen voor 19 september niet meer trainen, dus rust
* 3 dagen voor 19 september meer koolhydraten eten, een beetje stapelen

“En daar staan mijn vrienden en familie
met spandoeken.
Dit is té gaaf!”

De grote dag …
Zoooo zenuwachtig. Blijkt dat ik ben ingedeeld in de eerste groep en mijn vriendinnen 10 min later dus ik start alleen. Tien keer gecheckt of ik alles had. Trisuit, badmuts, zwembril, racefiets, helm, handdoek, schoenen en sokken, bidons gevuld met water en isotone sportdrank.

10.15 start … ik sta vooraan en achter mij hoor ik, ‘Zet hem op!’. Ik kijk om en daar staan vrienden en familie en mijn lieve man met kindjes om mij aan te moedigen met spandoeken… Dit is te gaaf! De meneer met de toeter zegt: “Nog 1 minuut.” Oké kom op, ik kan dit… en toeoeoeoet …

Laat je niet gek maken, Leonie!
500 Meter borstcrawl dat heb ik geoefend maar het lukte mij niet. Op de rug verder, rugcrawl en weer op de buik. Ik kom best snel het water uit, 10.23 en nu door. Ik ren naar mijn fiets, trek mijn schoenen aan en zet mijn helm op. Oké, 20 km fietsen. Velen gaan sneller dan ik maar als ik op mijn klokje kijk, zie ik 30 km per uur staan en dat is netjes. Laat je niet gek maken, Leonie!

Eigen race … na 41 min wissel naar het hardlopen. Fiets neerzetten, helm af en door. En dan komt de klap … mijn benen willen niet lopen. Ze zwabberen onder mijn lijf. De eerste kilometer heb ik echt door moeten zetten, gaan, op wilskracht. Maar daarna stabiliseert het en loop ik mijn eigen tempo. Na 4 km ga ik versnellen, denk ik bij mezelf. Maar na 4 km loop ik een mooi tempo en blijf ik zo doorlopen tot aan de finishlijn waar iedereen staat te joelen, oké even een klein sprintje. Ik heb het gewoon gedaan, YES, check! Ik ben zó trots op mezelf. Een 1/8e triathlon in 1 uur en 29 minuten, YES!”